3 – We laten de provincie Groningen achter ons

Zaterdag tijd voor etappe drie van het Pieterpad, van Groningen naar Zuidlaren.

Om 8.00 uur pakken we hier in Kolham de bus naar Groningen, de busverbindingen van vandaag zijn erg gunstig zowel voor het start als eindpunt.

Tegen 8.37 uur komen we aan op het prachtige station van Groningen, we kijken hier eerst een beetje rond en Annelies moet nog even een paar dingetjes inkopen voor we tegen 9.00 uur vertrekken.

Het eerste stuk vinden we weer weinig aan (erg stedelijk) maar goed hoort er toch bij. We komen langs de studentenroeiclub waar op dat moment erg veel lawaaierige studenten aan een wedstrijd of iets dergelijks meedoen. Waarom moeten die lui toch altijd zo veel lawaai maken, het zal er wel bij horen…..ieder zijn ding.

We lopen ”rustig” verder langs het kanaal. Het gebied begint steeds mooier te worden en al snel lopen we langs het Hoornse meer en het Paterswoldse meer. Wat een prachtig gebied en je hebt amper het gevoel dat je eigenlijk zo dicht bij de snelweg zit. We komen bij een sluisje en moeten hier even wachten op een bootje dat graag wil passeren, de brug is omhoog en we kunnen dus heel even niet verder.

Zodra het bootje er door is lopen we weer verder, bij een wegwijs paddenstoel (met het nummer: 21781) moeten we het Noord Willemskanaal oversteken, een vriendelijke brugwachter zegt ons dat als we even doorstappen hij nog heel even zal wachten met de brug omhoog doen zodat er een bootje kan passeren.

We lopen door in de richting van Haren maar slaan al snel weer rechts af een grindpad op dat door de weilanden loopt. Hier nemen we even een korte pauze.

We lopen nog een heel stuk door een prachtig gebied heen, nooit geweten dat er nog zo’n mooi gebied tussen de A28 en Haren lag.

Bij Sassenhein stoppen we even voor een beetje drinken en een toiletbezoek. Je kunt hier mooi zitten met het uitzicht over de visvijver. (Sassenhein is vernoemd naar de eerste uitbaters; het echtpaar Saskia en Hein). Na hier even gezeten te hebben lopen we weer verder, we komen langs de randen van een woonwijk en ook een stukje door de woonwijk zelf. Maar al snel komen we gelukkig alweer op onverhard pad terecht, dit loopt toch een heel stuk mooier.

We volgen de hoge Hereweg, deze oerweg over de kruin van de Hondsrug was de oude handelsroute Groningen – Coevorden – Münster.

Als we bij de Boerweg komen moeten we in de bocht de trap op die ons over de oude spoorbrug zal brengen. De oude spoorbrug is een ijzeren vakwerkbrug uit 1920 over rangeeremplacement Onnen en de spoorlijn Groningen – Assen. We lopen door en komen door het tranendal, we lopen op een smal pad tussen de weilanden door voordat we in de bossen komen. De route wordt steeds mooier en het is volop genieten van de prachtige natuur…

We beginnen nu ook andere pieterpadlopers tegen te komen. Maar zoals eerder ook al genoemd ieder loopt zijn eigen Pieterpad en een ieder beleeft het op zijn eigen manier.

We lopen door tot herberg de Blankehoeve in zicht is en besluiten daar even te gaan lunchen. Annelies besteld een King Size Tosti die absoluut zijn naam eer aan doet, we wisten niet eens dat er zulk groot brood te krijgen was.

Na het eten wat erg goed gesmaakt heeft beginnen we aan de laatste paar kilometers, gelukkig lopen we weer over een zandpad dit keer vlak langs het Noordlaarderbosch. Eigenlijk is het jammer dat de route er enkel bij langs loopt en niet er door heen, uit een eerder wandeling weet ik dat het een prachtig stukje bos is. Nou ja het scheelt zo natuurlijk wel weer wat kilometers.

Na het Noordlaarderbosch zouden we ergens het enige Groningse Hunebed tegen moeten komen, helaas hebben we hem op een of andere manier volledig gemist. We lopen dapper door en komen al vrij snel bij Midlaren de eerste Drentse hunebedden tegen, hier lopen we even heen om toch nog wat foto’s te maken. Vlak nadat we bij de hunebedden verlaten hebben, komen we aan een boom een stel wandelschoenen tegen, wie zal nou zo maar zijn schoenen hebben achtergelaten? We verbazen ons er een beetje over en lopen verder richting een zandpad dwars door de landerijen heen.

Zuidlaren komt langzamerhand in zicht. De laatste loodjes wegen het zwaarst en zo ook weer dezen al verneem ik wel dat mijn benen het inmiddels al wat beter aankunnen als twee week geleden. Als we in Zuidlaren lopen komen we er achter dat we de bus op 8 minuten na hebben gemist en dat het nog bijna een uur duurt eer de volgende komt. Ik besluit Ramon te bellen die ons met de auto kan komen halen, scheelt toch weer dat je nog relatief dicht bij huis bent.

Het was weer een prachtig stuk route en het begint aardig moeite te kosten om de Pieterpadverslaving onder controle te houden, het liefst zou ik vandaag al wel weer gaan…..

Op naar etappe 4! Zuidlaren – Rolde